Znajduje też starą, zepsutą podeszwę drewniaka i mówi, że to również będzie jego prezent dla królewskiej córki.
Bracia pytają Janka, co znowu znalazł. Chłopak mówi, że to coś niezwykłego i że królewna będzie zachwycona. Bracia stwierdzają, że to tylko błoto wyciągnięte z rowu. Jan przyznaje, że to błoto, ale najlepszej jakości, bo nie da się go utrzymać w ręce, i napełnia nim kieszenie. Bracia pędzą do miasta najszybciej, jak mogą, i docierają godzinę przed Jasiem. Przy bramie kawalerowie dostają numery i ustawiają się w kolejce po sześciu w szeregu, tak ciasno, że nie mogą ruszyć rękami. Wszyscy mieszkańcy miasta zbierają się wokół zamku, żeby zobaczyć, jak królewna przyjmuje zalotników.
Gdy pierwszy z nich wchodzi do sali, odejmuje mu mowę. Królewna mówi: „Nie nadajesz się! Precz!” Potem przychodzi brat, który zna słownik, ale ze zdenerwowania zapomina wszystkiego. Widzi swoje odbicie w szklanym suficie i przez to jeszcze bardziej się denerwuje. W każdym oknie stoi trzech pisarzy i jeden starosta, którzy zapisują każde słowo, by zaraz sprzedać to do gazety. W komnacie jest tak gorąco, że jeden z zalotników wspomina o upale. Królewna odpowiada, że to dlatego, że jej ojciec dziś piecze koguty.