Kult Madonny Kult do rzeźby Madonny Lipińskiej trwa od wieków. Już za cudowną była uznawana w Męcinie Wielkiej skąd przybyła do Lipinek. Powstające kościoły w Lipinkach pw. Wniebowzięcia NMP świadczą o kulcie figury. Ze względu na pożary (m.in. w 1657) akt parafialnych, nie są znane najstarsze dzieje kultu figury. Akta z 1608 r. po raz pierwszy wspominają figurę, dopiero wizytacje XVIII-wieczne podają dokładny opis tej figury i mówią, że jest uważana za łaskami słynącą. Wyliczone są także ozdoby rzeźby Madonny (sukienki srebrne, srebrna korona, berło) oraz wota dziękczynne w liczbie 40. Pod koniec XVIII w. kult do Matki Bożej z lipińskiej figury zaczął słabnąć, głównym powodem tego było zarządzenia systemu józefińskiego, zgodnie z którymi nielegalną stała się działalność wszystkich sanktuariów na terenie Galicji (z wyjątkiem Kobylanki). W związku z tymi zarządzeniami zostały też skonfiskowane z kościoła w Lipinkach m.in. z figury Matki Bożej srebrne sukienki, korony i wota gromadzone przez wiernych w ciągu stuleci. Drugim powodem osłabnięcia kultu był rozwój sanktuarium Pana Jezusa Ukrzyżowanego w pobliskiej Kobylance. W XIX i na początku XX w. kult nadal podupadał.