Ludwik Dmyszewicz (ur. 9 września 1896 w Krzyżówce, zm. 18 listopada 1952 we Wrocławiu) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 9 września 1896 w zaścianku Krzyżówka, w gminie Muśniki ówczesnego powiatu wileńskiego guberni wileńskiej, w rodzinie Aleksandra i Apolonii z domu Lelis (zm. 1907). Był bratem Heleny, Antoniego, Wiktorii, Maryni, Michała i Kazimierza.
Wykształcenie początkowe otrzymał w domu rodzinnym. W 1908, po śmierci matki, wyjechał do braci w Petersburgu. W latach 1909–1912 uczył się w polskim progimnazjum przy parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika, a w latach 1912–1916 uczęszczał do gimnazjum przy parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej.
1 czerwca 1916 został wcielony do armii rosyjskiej. 1 października tego roku został skierowany do szkoły oficerskiej. 1 lutego 1917, po ukończeniu szkoły, został mianowany praporszczykiem. W październiku tego roku został skierowany do ochrony magazynów wojskowych w okolicy Żytomierza. W armii rosyjskiej służył do końca 1917. Wiosną 1918 wstąpił do III Korpusu Polski w Rosji i został przydzielony do Legii Rycerskiej pułkownika Juliana Pieńkowskiego. Po kapitulacji korpusu (10 czerwca 1918) przebywał na Wołyniu u rodziny pułkownika Pieńkowskiego.