Do Polski przyjechał w połowie maja 1919.
20 grudnia 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika piechoty, zaliczony do Rezerwy armii, z jednoczesnym powołaniem do czynnej służby na czas wojny aż do demobilizacji i przydzielony do 40 pułku piechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 99 z 29 grudnia 1919, poz. 4308.. Walczył na wojnie z bolszewikami jako dowódca 9 kompanii. Wyróżnił się 21 marca 1920 w bitwie o Nową Sieniawkę. 30 marca 1920 dowódca III batalionu, kapitan Benedykt Majkowski sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militar»”, który został poparty przez dowódcę pułku, pułkownika Stanisława Rosnowskiego, dowódcę X Brygady Piechoty, pułkownika Pawła Szymańskiego, dowódcę 5 Dywizji Piechoty, generała podporucznika Władysława Jędrzejewskiego i dowódcę Frontu Podolskiego, generała porucznika Wacława Iwaszkiewicza, a później zatwierdzony przez Naczelnego Wodza, marszałka Polski Józefa Piłsudskiego. 21 grudnia 1920 został mianowany z dniem 1 grudnia 1920 porucznikiem piechoty.