Do września 1939 pełnił służbę na stanowisku I zastępcy dowódcy pułku.
11 września 1939 został dowódcą odcinka Wereszyca (zgrupowania „D”), który podlegał generałowi dywizji stanu spoczynku Rudolfowi Prichowi, jako dowódcy Obrony Obszaru Lwowa, a którego zadaniem była obrona Wereszycy od miejscowości Stawki (włącznie) do m. Lubień Wielki (włącznie). 13 września, po wycofaniu znad Wereszycy, otrzymał rozkaz zorganizowania obrony lasów na północ od miejscowości Rzęsna Ruska i Rzęsna Polska. 14 września, po stoczeniu walki z niemieckim III batalionem 99 pułku strzelców górskich, wycofał podległe mu oddziały do Składnicy Uzbrojenia nr 6 w Hołosku, wzmacniając tamtejszą załogę i stając na czele jej obrony. 20 września stoczył całodzienny, ciężki bój z Niemcami, odrzucając z powodzeniem silne natarcia nieprzyjaciela. 21 września, wykonując rozkaz, poddał załogę składnicy Niemcom. Zdołał zbiec z niemieckiej niewoli i przyjechał do Krakowa, gdzie spotkał się z rodziną. Początkowo zamieszkał w przytułku przy ul. Krupniczej, a później w mieszkaniu przy ul.