Opowieść przenosi słuchaczy w czasy wikingów. Na królewskim kurhanie siedzi potępiony duch władcy. Pochyla głowę i wzdycha z bólu. Mówi, że nie zaznaje spokoju, ponieważ nikt nie opiewa jego czynów. Stary skald ze statku podejmuje się uderzyć w struny harfy i zaśpiewać. Śpiewa o sile i wielkości dobrych czynów. Twarz zmarłego rozjaśnia się, jak brzeg chmury w blasku księżyca. Postać unosi się w świetle i blasku, który rozmywa się jak zorza polarna. Pozostaje tylko zielony kopiec z głazami. Wraz z ostatnim dźwiękiem harfy unosi się z niego magiczny śpiewający ptak, pełen wdzięku drozd. Nigdy nie umierający ptak pradawnej pieśni, w którego śpiewie słychać bijące ludzkie serce.
Słyszymy tę pieśń teraz, siedząc w izbie podczas zimowego wieczoru. Za oknem wirują śnieżne płatki, dmie wiatr. Ptak śpiewa nie tylko pieśń o ojczystych bohaterach, ale także słodkie trele miłosne. Pobudza umarłych do przemowy. W czasach pogańskich wikingów gniazdował w harfie barda. W czasach rycerzy, gdy rządziła siła, ptak nie miał schronienia. W zamkowej komnacie, gdzie pani spisuje dawne dzieje, ptak śpiewa i fruwa nad głowami. Teraz śpiewa dla nas, pośród zimowej nocy.