Historia Okres staropolski Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1222 roku w akcie nadania przez księcia Konrada Mazowieckiego rozległych posiadłości w ziemi chełmińskiej na rzecz biskupa misyjnego Prus Chrystiana. 21 marca 1231 majętność duchowną w Czarżu biskup oddał aktem darowizny Zakonowi Krzyżackiemu. W połowie XIII w. we wsi założono klasztor Benedyktynek, przeniesiony wkrótce do Chełmna. 31 maja 1285 mistrz krajowy Konrad von Thierberg Młodszy oddał miejscowość na własność Kunegundzie Bösel i jej synu Bartłomiejowi. W 1348 właścicielem wsi na prawie chełmińskim był Hildegard Sudermann, a w XV wieku Henryk z Czarża, który miał obowiązek wystawienia jednego rycerza w zbroi ciężkiej, okrywania konia zbroją, posiadania zapasowego konia pod siodło oraz giermka na koniu. Majątek liczył 40 łanów tj. ok. 670 ha. W 1423 na dobrach czarżańskich gospodarował rycerz Klavko - właściciel Stablewic w parafii unisławskiej. Kościół w Czarżu zbudowano na początku XIV wieku, lecz parafię odnotowano po raz pierwszy w 1445 roku. W skład parafii wchodziły miejscowości: Czarże, Czemlewo, Dębowiec, Gzin i Słończ.