wejście do getta znajdowało się przy ulicy Rolnej i było strzeżone przez niemiecką żandarmerię, policję granatową oraz żydowską policję gadzinową.
Żydzi byli zmuszani do zamieszkania w skrajnie przeludnionych warunkach – spano w piwnicach, chlewach i składzikach – zaś brak J-Ausweis (specjalnych pozwoleń) skutkował śmiercią.
Selekcje i likwidacje Od kwietnia do listopada 1942 przeprowadzano brutalne selekcje: tysiące osób zostały deportowane do obozów na Majdanku lub Piaskach, część rozstrzelano lokalnie, np. w Lesie Krępieckim.
Ostateczna likwidacja getta miała miejsce 9 listopada 1942 – ostatnie grupy trafiły do Majdanka, rozstrzelano ok. 260 osób w samym getcie.
Miejsce pamięci i upamiętnienie mały|199x199px|Tablica pamięci na Majdanie Tatarskim. Obszar dawnego getta na Majdanie Tatarskim jest częścią lokalnego Szlaku Pamięci, prowadzonego przez Ośrodek „Brama Grodzka – Teatr NN” we współpracy z Państwowym Muzeum na Majdanku. Wyznaczone zostały historyczne granice getta, a przy ul. Rolnej zamontowano betonowe płyty z hebrajskimi literami i materiałami informacyjnymi w językach polskim i angielskim.
Etymologia nazwy „Majdanek” Nazwa obozu koncentracyjnego Majdanek została zapożyczona od tej dzielnicy – „Majdan Tatarski” – co znalazło odzwierciedlenie zarówno w potocznym, jak i czasem oficjalnym nazewnictwie obozu KL Lublin.
Przypisy
Kategoria:Dzielnice i osiedla Lublina