Dla nich sadzono w ogrodach łopian.
Polskie przekłady Utwór, podobnie jak inne baśnie Andersena, był tłumaczony na język polski już na początku XX wieku: 1904 – Szczęśliwa rodzina: 1905 – Szczęśliwa rodzina: tłumaczenie anonimowe w: Bajki, Lwów. 1905 – Szczęśliwa rodzina: 1931 – Szczęśliwa rodzina: 1938 – Szczęście ślimaków: 2006 – Szczęśliwa rodzina:
Fabuła thumb|Ślimaki winniczki Streszczenia dokonano na podstawie wersji duńskiej.
Największym zielonym liściem w Danii okazuje się być liść łopianu, który może służyć jako fartuszek lub parasol. Łopiany nigdy nie rosną samotnie. Gdzie pojawia się jeden, tam zaraz wyrastają kolejne. Całe to zielone bogactwo stanowi pożywienie dla ślimaków. Dawniej winniczki były przysmakiem i robiono z nich potrawy, które bardzo Duńczykom smakowały.
W pewnym starym dworze o ślimakach słuch zaginął, ale łopiany rosną wszędzie wokoło, tworząc prawdziwy las. W tym gąszczu mieszkają dwa ostatnie, bardzo stare ślimaki. Pamiętają czasy, gdy było ich znacznie więcej, a cały łopianowy las istniał tylko dla nich. Wiedzą, że istnieje jeszcze świat poza ogrodem, gdzie ślimaki są gotowane i podawane na srebrnych półmiskach. Nie potrafią sobie wyobrazić, jak to jest być ugotowanym, ale uważają to za coś wspaniałego i dostojnego.