Inne stworzenia nie potrafią im nic powiedzieć o gotowaniu, bo same tego nie doświadczyły. Stare ślimaki czują się bardzo wyjątkowe i wychowują zwykłego małego ślimaka, wierząc, że też kiedyś stanie się kimś wielkim.
Pada ulewny deszcz. Ojciec ślimak mówi, że głośno dudni po liściach szczawiu. Ślimaczyca zauważa, że krople spływają po łodygach i cieszy się, że jako ślimaki mają swój domek. Twierdzi, że są najważniejszymi istotami, bo mają dom od urodzenia, a cała szczawiowa łąka powstała dla nich. Zastanawia się, jak daleko rozciąga się ta łąka i co jest poza nią. Ojciec ślimak uważa, że poza łąką nic nie ma i że nigdzie nie może być lepiej niż u nich. Ślimacza matka marzy, by trafić na dwór, zostać ugotowaną i podaną na srebrnej tacy jak ich przodkowie.
Rodzice zastanawiają się, skąd wezmą żonę dla ślimaczego malca. Ojciec wspomina o czarnych ślimakach bez domków, ale nie uważa ich za odpowiednich i chce poprosić o pomoc mrówki. Mrówki polecają królową mrówek z pałacem, lecz ślimaki odmawiają i wolą zdać się na białe komary, które znają całą okolicę.