W 1917 został pierwszym dowódcą organizującego się w Kijowie 1 pułku strzelców polskich. W 1918 służył w III Korpusie Polskim w Rosji na stanowisku dowódcy Legii Rycerskiej (od 9 kwietnia – 1 kompanii rycerskiej). Wyróżnił się 17 kwietnia 1918 podczas obrony wsi i cukrowni Gniewań.
1 marca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych I, II, III Korpusów Polskich i byłej armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika i zaliczony do Rezerwy armiiDz. Rozk. Wojsk. Nr 27 z 11 marca 1919, poz. 858.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 29 z 15 marca 1919, poz. 921.. Od 2 lipca do 14 grudnia 1919 dowodził 40 pułkiem piechoty. 29 sierpnia 1919 Naczelny Wódz mianował go dowódcą 40 ppDz. Rozk. Wojsk. Nr 90 z 25 września 1919, poz. 3283.. 8 stycznia 1920 został mianowany dowódcą 54 pułku piechoty. 30 marca tego roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy pułku i oddany do dyspozycji Dowództwa Frontu Litewsko-Białoruskiego. 14 października 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Był wówczas oddany do dyspozycji Dowództwa Okręgu Etapowego 6 Armii.