Dzięki znajomości z , właścicielką galerii sztuki w Berlinie, uczestniczył w tajnych wystawach sztuki dla uciskanych artystów, które współorganizował.

We wrześniu 1939, po rozpoczęciu niemieckiej agresji na Polskę, internowany w związku ze swoim pochodzeniem i statusem bezpaństwowca, przebywał w obozie przejściowym dla cudzoziemców. Następnie przebywał w Berlinie, zajmując się pracą artystyczną i dorabiając dorywczo. W 1944 jego pracownia została zbombardowana, a większość jego prac uległa zniszczeniu. Wówczas Widemann powrócił do matki do Tuttlingen. Tam zaczął tworzyć swoje pierwsze abstrakcyjne prace. Wraz z końcem wojny został zniesiony zakaz wystawiany przez niego prac. Jednakże nie oznaczało to akceptacji prezentowanego przez niego nurtu przez społeczeństwo.

Po wojnie zaczął wystawiać swoje prace na wystawach sztuki abstrakcyjnej, organizowanych przez , a zainteresowanie jego pracami, sprawiło, że przeniósł się w 1946 do Stuttgartu. W 1946 wystawiał swoje prace m.in. na Powszechnej Niemieckiej Wystawie Sztuki w Dreźnie, w 1947 zaś na wystawie „Extreme Malerei” w Pałacu Scheazerów w Augsburgu. W 1950 wystawiał swoje prace na wystawie Grupy 49. w gmachu Centralnego Towarzystwa Kolekcjonerów Sztuki w Monachium. W latach 1952 i 1953 jego prace były prezentowane na wystawach objazdowych m.in.