Idealizm brytyjski, idealizm angielski – nurt współczesnej , dominujący w niej od drugiej połowy XIX w. do pierwszych dekad XX w., gdy został wyparty przez filozofię analityczną.
Była to forma idealizmu wywodząca się z idei Kanta i Hegla. Centralnym pojęciem było w niej pojęcie Absolutu.
Historia powstania W końcu XIX w. empiryczno-idealistyczne systemy Benthama, J. St. Milla i H. Spencera zaczęły w Anglii stopniowo schodzić na drugi plan. Miejsce tych doktryn zajmuje nowy kierunek w filozofii angielskiej, szkoła idealizmu absolutnego. Szkoła ta opierała się z początku na idealizmie heglowskim i nawet wprost nazywano ją „angloheglizmem”. Jednakże wkrótce główni przedstawiciele tego kierunku — T. Green, F. Bradley, J. Ward, bracia Caird (Edward i ), J. MacTaggart, B. Bosanquet i inni — wyrzekli się niektórych idei heglowskiego racjonalizmu. Większy wpływ na przedstawicieli idealizmu brytyjskiego wywarli Platon, Berkeley i . Idealiści brytyjscy przyznawali, że jedną z przyczyn powstania ich filozofii było dążenie do teoretycznego uzasadnienia religii i związanej z nią etyki absolutnego dobra i zła.