Początki idealizmu brytyjskiego wiązane są z twórczością filozofujących eseistów (Coleridge’a i Carlyle’a), którzy sprowadzili heglizm do Wielkiej Brytanii. Na uniwersytetach recepcja Hegla nastąpiła dzięki takim autorom jak i . Praca Strilinga (1865) była pierwszym systematycznym wykładem filozofii Hegla w języku angielskim i miała ogromne znaczenie dla jej recepcji w Wielkiej Brytanii. Z kolei Jowett zgromadził wokół siebie grono uczniów na Uniwersytecie Oksfordzkim, z którego ukształtował się nurt brytyjskiego idealizmu.
Przedstawiciele thumb|Thomas Hill Green. Grafika Charlesa Williama Sherborna, 1885
Za właściwego twórcę brytyjskiego idealizmu uważa się Thomasa Hilla Greena. Jego uczniami w Balliol College w Oksfordzie byli Bernard Bosanquet, , , Francis Herbert Bradley oraz . Do nurtu tego zaliczani są także (w Balliol College w latach 1860 i 1893)), (student Balliol College, uczeń Nettleshipa), (Corpus Christi College), Robin George Collingwood, James Ward oraz G.R.G. Mure. Wallace, Joachim, Bradley i działali również w Merton College w Oksfordzie.
Poza Oksfordem drugim ośrodkiem idealizmu było Glasgow, gdzie studiowali i wykładali Edward i . Do uczniów Edwarda Cairda należą John Watson, Henry Jones, , oraz .