Centralne miejsce zajmuje tu pojęcie Absolutu, wywiedzione przez Bradleya z filozofii Hegla.
Absolut jest całością zarówno bytu jak i poznania. Rzeczywistość jest Absolutem, na który składa się wszystko (zjawiska, idee, myśli) i który ma charakter wszechobejmującego systemu. Poszczególne doznania jednostek są tylko częścią tego Absolutu. Chociaż w procesie poznania rzeczywistość postrzegana jest jako pooddzielane zjawiska, a także jako rozdzielenie rzeczywistości i aktu poznania (doświadczenia, myśli). To intelekt rozdziela, różnicuje i dokonuje abstrakcji, przez co nie jest w stanie pojąć bezpośrednio Absolutu. Takie postrzeżenie możliwe jest natomiast za pomocą czucia i emocji
Konsekwencją tego jest także to, że poszczególne nauki, a także religia i literatura nie są oddzielone, lecz są elementami wspólnej całości. Poszczególne dyscypliny badawcze prezentują perspektywy partykularne, natomiast przedmiotem filozofii jest badanie całości.
Bradleyowskie ujęcie Absolutu było przedmiotem dyskusji i krytyki wśród samych idealistów (np. McTaggarta).
Filozofia praktyczna Wielu filozofów z tego kręgu zajmowało się obszernie tematyką etyczną, filozofią społeczną i polityczną. Idealiści podjęli się krytyki kontraktualistycznego liberalizmu, hedonizmu i utylitaryzmu.