thumb|Edward Caird. Ilustracja w „Vanity Fair” z 4 kwietnia 1895 Kolejnym ośrodkiem był Edynburg, związany z takimi nazwiskami jak , oraz Richard Burdon Haldane. Ritchie przeszedł w latach 1874–1878 do Balliol College, a Haldane na uniwersytet w Getyndze, gdzie studiował u Hermanna Lotzego. W Kolegium Trójcy Świętej w Cambridge działali Mackenzie, Sorley oraz J.M.E. McTaggart.
W XX wieku idealizm brytyjski (choć w mocno zmienionej formie) kontynuowany był przez Michaela Oakeshotta i .
Niektórzy historycy filozofii (Władysław Tatarkiewicz) łączą brytyjskich idealistów z amerykańskim transcendentalizmem (Ralph Waldo Emerson) i idealizmem (Josiah Royce), nazywając ich łącznie idealistami anglosaskimi. Brytyjscy idealiści są też czasami nazywani neoheglistami i grupowani łącznie z Heglem, Schellingiem i Roycem jako idealiści absolutni.
Charakterystyka thumb|Francis Herbert Bradley Początkowo idealizm brytyjski był krytyką dominujących nurtów: empiryzmu, utylitaryzmu i naturalizmu. Taki wymiar miała filozofia Greena. Rozwiniętą i oryginalną postać idealizmu zaprezentował dopiero Bradley.
Filozofia brytyjskich idealistów jest przede wszystkim ukształtowana przez ich pogląd na naturę wiedzy i rzeczywistości.