Samolot miał metalową konstrukcję pokrytą płótnem, wykorzystywał konstrukcję skrzydeł wycofanego YP-23 i został ukończony we wrześniu 1932 roku.
Krótko przed zamówieniem XF11C-1, Marynarka Wojenna zakupiła należący do firmy egzemplarz demonstracyjny Model 64A. Wyposażony był on w silnik Wright R-1820-78 Cyclone, nieco dłuższe golenie podwozia głównego z kołami wyposażonymi w opony niskociśnieniowe, kółko ogonowe zamiast wcześniejszej płozy ogonowej, pokryte płótnem powierzchnie sterowe na ogonie oraz zewnętrzne mocowanie pylonów pod skrzydłami na lekkie bomby, dodatkowy zbiornik paliwa o pojemności 189 litrów lub podpory, która pozwalała na odchylenie bomby od tarczy śmigła przed jej zrzuceniem podczas ataku nurkowego.
Próby w locie XF11C-2 (później przemianowanego na XBFC-2) ujawniły potrzebę wprowadzenia kilku drobnych zmian. Po wprowadzeniu zmian, XF11C-2 zaczęto uważać za prototyp F11C-2, z którego 28 egzemplarzy zamówiono w październiku 1932 roku jako dwuzadaniowe samoloty myśliwsko-bombowe.