Od marca 1934 roku F11C były modernizowane, wprowadzono półzamkniętą kabinę pilota i szereg innych modyfikacji, po czym nowe samoloty otrzymały zmienione oznaczenie BFC-2 w uznaniu ich roli myśliwsko-bombowej lub, jak to określała US Navy, bombowo-myśliwskiej. Ostatni samolot w ramach kontraktu na XF11C-2 został przebudowany na prototyp XF11C-3, wyposażony w mocniejszy silnik R-1820-80 i ręcznie sterowane chowane podwozie.
Historia operacyjna thumb|Curtiss XF11C-3 lecący nad chmurami ze schowanym podwoziem i hakiem ogonowym thumb|XF11C-3 Goshawk w locie testowym thumb|Chiński F11C/Hawk II podczas II wojny chińsko-japońskiej Jedynymi jednostkami Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, które używały F11C-2, były słynna High Hat Squadron, eskadra VF-1B, stacjonująca na pokładzie lotniskowca USS „Saratoga”, oraz eskadra VB-6, na krótko przydzielona do USS „Enterprise”. W marcu 1934 roku, kiedy samoloty przemianowano na BFC-2, High Hat Squadron przemianowano na VB-2B, a następnie na VB-3B i zachowała ona swoje BFC-2 do lutego 1938 roku. VB-6 nigdy nie wszedł na pokład „Enterprise” z bombowcami BFC.