Inflancka gałąź Zakonu krzyżackiego lub Zakon inflancki () – autonomiczna gałąź Zakonu krzyżackiego i Państwa zakonu krzyżackiego położona w Inflantach, która została założona w 1237 roku przez mistrza krajowego Hermanna Balka po klęsce kawalerów mieczowych pod Szawlami. Tworzył większość ziem Konfederacji Inflanckiej.

Inflanckiej gałęzi Zakonu Krzyżackiego nie należy mylić z istniejącym w latach 1202–1237 Zakonem Kawalerów Mieczowych (oba są potocznie określane jako Zakon Inflancki).

Historia Początki Zakonu (1236–1410) thumb|Zakon krzyżacki w Inflantach i Prusach ok. 1260 W bitwie pod Szawlami w 1236 Litwini i Żmudzini razem z Zemgalami pokonali Zakon kawalerów mieczowych. W 1237 mistrz krajowy Prus Zakonu Krzyżackiego, Hermann Balk przybył do Rygi i w oparciu o pozostałych krzyżowców założył inflancką gałąź Zakonu krzyżackiego.

Zakon inflancki otrzymał wówczas Chorągiew św. Maryi Panny, która została stracona w bitwie pod Aizkraukle w 1279.