Żeby zakończyć duńską blokadę statków krzyżowców w porcie w Lubece, a także w związku z polityką współpracy z Duńczykami papieża Grzegorza IX, w 1238 duński król Waldemar II i mistrz krajowy Hermann Balk zawarli traktat w Stensby na mocy którego Dania odzyskała hrabstwa Virumaa, Harju i Reval, które zostały podbite przez Zakon kawalerów mieczowych i ich wasali w 1225 i 1227.
W 1240, Zakon, razem z biskupem Hermanem von Buxhövden walczył przeciwko Republice Nowogrodzkiej zdobywając Izborsk, Psków i Koporię w Ingrii dopóki nie poniósł klęski w Bitwie na Jeziorze Pejpus wiosną 1242 i nie stracił w rezultacie części Łatgalii.
Odtąd siły Zakonu były skoncentrowane na podboju Semigalii, Kurlandii i Żmudzi. Kontrola nad Semigalią zapewniłaby obronę Rygi przeciwko atakom Litwinów, podczas gdy podbój Kurlandii pozwoliłby na ustanowienie połączenia lądowego z Zakonem krzyżackim w Prusach. W 1242 mistrz krajowy Dietrich von Grüningen zmobilizował estońskich wasali króla Danii, żołnierzy biskupa Dorpatu, biskupa Saremy, biskupa Inflant (późniejsze arcybiskupstwo Rygi) oraz wcześniej podporządkowane i ochrzczone łatgalskie i inflanckie siły. Z tymi siłami pomaszerował z Rygi wzdłuż wybrzeża Kurlandii przeciwko Kurom grabiąc i paląc ich ziemie.