Bardzo niewielu braci Zakonu pochodziło z Prus lub Inflant, pośród nich jeden Inflantczyk, Ykemele, jest znany.
Członkowie Zakonu byli podzieleni na 3 grupy: rycerzy, księży, sariantów (Sarjantbrüder) zwanych też szarymi płaszczami.
Oprócz pełnoprawnych członków Zakonu byli także półbracia, którzy zwykle zajmowali się rzemiosłem i innymi mało ważnymi gospodarczymi zadaniami. Rzadko byli wspominani w inflanckich źródłach.
Władze Zakonu Przywódcą Zakonu był mistrz krajowy. Od XIV w. mistrz krajowy był wybierany przez kapitułę krajową złożoną z komturów i wójtów i zatwierdzany przez wielkiego mistrza Zakonu krzyżackiego do 1525, potem przez administratora urzędu wielkiego mistrza. W XVI w. następca lub koadiutor był zwykle wybierany za życia mistrza krajowego.
Drugim najważniejszym po mistrzu krajowym człowiekiem w Zakonie był marszałek krajowy, który był wojskowym liderem sił Zakonu i działał jako głowa Zakonu w zastępstwie mistrza. Marszałek krajowy początkowo rezydował w Kieś, w XIV w. w Aizkraukle, a od końca XIV w. w Siguldzie.