Na północ od Dźwiny Księstwo Zadźwińskie zostało ustanowione pod kontrolą Litwy, podczas gdy na południe powstało autonomiczne państwo wasalne Rzeczpospolitej, Księstwo Kurlandii i Semigalii, z ostatnim mistrzem krajowym, Gotthardem Kettlerem jako jego władcą.
Kilka podmiotów zostało utworzonych na dawnych terenach Zakonu inflanckiego i Konfederacji Inflanckiej, które znalazły się pod kontrolą Litwy, Polski, Danii i Szwecji:
szwedzka Estonia, Diecezje Saremy i Piltynia pod duńską kontrolą, Księstwo Zadźwińskie, Księstwo Kurlandii i Semigalii, Wolne Miasto Rygi, Region Grobina przyrzeczony Prusom Książecym do 1609.
Struktura Najważniejszą osobą w Zakonie był mistrz krajowy, który był podporządkowany wielkiemu mistrzowi, rezydującemu początkowo w Akce, od 1291 do 1309 w Wenecji, od 1309 do 1457 w Malborku, potem do 1525 w Królewcu, a w późniejszym okresie (jako administrator urzędu wielkiego mistrza) w Mergentheim. Członkowie gałęzi inflanckiej pochodzili głównie z Westfalii lub Nadrenii, rzadziej z innych części Niemiec.