thumb|Lord jako Anna Christie na zdjęciu zamieszczonym w magazynie „” (kwiecień 1922) W 1921 O’Neill napisał nową wersję zatytułowaną The Ole Devil, ale nie została ona ani opublikowana, ani wyprodukowana. Gdy pisał Annę Christie, główną bohaterką stała się córka, która była mądra i obyta, podczas gdy jej ojciec nie dostrzegał realiów jej życia. Anna jest pierwszą ważną postacią kobiecą O’Neilla. Wcześniej koncentrował się on na męskich postaciach z marginesu, a kobiety w ich życiu – takie jak m.in. Ruth z napisanej przezeń sztuki Poza horyzontem (1920) – nie były postaciami centralnymi. Anna jest nie tylko główną siłą napędową tytułowego dramatu, ale także sumieniem sztuki. Marthy i Chris dużo o niej mówią, więc oczekiwania są coraz większe, ponieważ widzowie chcą zobaczyć tę dobrze wychowaną kobietę. Gdy w końcu wchodzi, iluzoryczny opis córki przez jej ojca rozmija się z rzeczywistością. Fakt, że nie jest damą sprawia, iż publiczność jeszcze bardziej wydaje się zaintrygowana. Pierwsza kwestia Anny w sztuce, skierowana do barmana Johnny’ego w barze, uchodzi za jedną z najbardziej poruszających otwierających kwestii wypowiadanych przez postać w historii amerykańskiego teatru: „Daj mi whisky – imbirowy napój osobno. I nie bądź skąpy, kochanie”.