Jakub Jan Krasicki (ur. 22 czerwca 1781 w Kamionce w Galicji, zm. 1850 w Malczewie w Wielkopolsce) – żołnierz armii austriackiej, Legii Nadwiślańskiej oraz Królestwa Kongresowego, weteran wojen napoleońskich, uczestnik powstania listopadowego, oficer piechoty liniowej.
Życiorys Jego rodzicami byli Jakub i Kunegunda Ciecierska. Kształcił się w korpusie paziów w Wiedniu. Od 1808 rozpoczął służbę w armii austriackiej. Osiągnął w niej stopień kapitana. W 1809 walczył we Włoszech przeciw wojskom francuskim. W czasie tej kampanii otrzymał postrzał w klatkę piersiową nad rzeką Tagliamento. Dostał się do francuskiej niewoli.
22 lipca 1809 wstąpił do 2 Legii Nadwiślańskiej w stopniu kapitana. Potem walczył jeszcze w 4 pułku piechoty. Został też dowódcą kompanii grenadierów 1 batalionu. Odbył kampanie: 1810-1812 (Hiszpania) i 1813. W czasie bitwy pod Lipskiem został raniony. Dostał się do rosyjskiej niewoli.
Po upadku Napoleona powrócił do kraju. Osiadł w majątku ziemskim w Malczewie w Wielkopolsce. Na wieść o wybuchu powstania listopadowego przyłączył się do niego.