Walki powstańcze rozpoczął w stopniu podpułkownika. 1 lutego 1831 objął dowództwo w 14 pułku piechoty liniowej. W kwietniu awansowany na pułkownika. 6 maja 1831 został dowódcą 1 brygady w 5 dywizji piechoty (3 pułk piechoty liniowej i 14 pułk piechoty liniowej). W bitwie pod Nurem odparł 3 szarże kirasjerów. W czasie bitwy pod Ostrołęką dostał się do rosyjskiej niewoli. Został poddany przesłuchaniu przez samego Dybicza. Wmówił rosyjskiemu wodzowi, że generał Giełgud w każdej chwili może uderzyć od szosy łomżyńskiej.
Po upadku powstania został wydany Prusakom. Trafił na dwa lata do twierdzy Szpandawa. Oprócz tego musiał zapłacić karę 2 tysięcy talarów. Po uwolnieniu zajął się gospodarką. Utworzył Towarzystwo Rolnicze Wągrowiecko-Gnieźnieńskie. Poślubił Sylwię Prądzyńską, która była siostrą Ignacego. Doczekał się czterech synów: Stanisława, Wincentego, Józefa Bolesława i Kazimierza.
Zmarł w Malczewie w 1850. Pochowano go w Niechanowie.
Odznaczenia 14 lipca 1813 - krzyż złoty za Lützen 25 maja 1831 - krzyż złoty nr 1221 za Nur
Bibliografia Bielecki Robert, Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego, t. II, Warszawa 1996.
Kategoria:Urodzeni w 1781 Kategoria:Zmarli w 1850 Kategoria:Uczestnicy wojen napoleońskich Kategoria:Powstańcy listopadowi Kategoria:Oficerowie piechoty Królestwa Kongresowego Kategoria:Oficerowie piechoty powstania listopadowego