Feliks Hahn (ur. 14 maja 1863 w Kopyczyńcach, zm. w Warszawie na początku II wojny światowej) – polski lekarz wojskowy i cywilny, pułkownik Wojska Polskiego, chirurg, internista, specjalista chorób płuc i serca, naukowiec, wynalazca i publicysta medyczny, znany ze swoich wspomnień z I wojny światowej.
Życiorys Urodził się 14 maja 1863 roku w Kopyczyńcach, niewielkim miasteczku w powiecie husiatyńskim w Galicji Wschodniej, w rodzinie żydowskiej. Miał siostrę Emilię oraz dwóch braci, Bernarda (magistra farmacji) i Leopolda (nauczyciela), którzy zmarli przed wybuchem II wojny światowej. Dzieciństwo spędził w rodzinnym miasteczku.
Edukację na poziomie średnim odbywał w 8-klasowym gimnazjum w Tarnopolu, które ukończył w 1884 roku z „lokacją celującą” i otrzymał tzw. chlubne świadectwo dojrzałości. W latach 1884–1891 studiował na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Wiedeńskiego. Dyplom doktora medycyny uzyskał 25 lipca 1891 roku. Po ukończeniu studiów odbył staż zawodowy w klinice chirurgicznej we Lwowie. Pracował pod kierunkiem wybitnych profesorów: Grzegorza Ziembickiego, pioniera lwowskiej urologii, oraz Ludwika Rydygiera, jednego z twórców nowoczesnej chirurgii.
Kariera wojskowa