W sierpniu 1918 został skierowany na kurs Szkoły Oficerów Młodszych Piechoty 11 Korpusu w Kamionce Strumiłowej, gdzie 1 listopada 1918 został rozbrojony i aresztowany przez Ukraińców podczas Czynu listopadowego. Zbiegł z niewoli i w grudniu 1918 wrócił do Lwowa, gdzie wstąpił do Wojska Polskiego i objął funkcję telefonisty w 5 pułku artylerii polowej, z którym wziął udział w bitwie o Lwów i w wojnie polsko-ukraińskiej.
W służbie sanitarnej II Rzeczpospolitej W okresie październik–grudzień 1919 odbył kurs dla medyków wojskowych we Lwowie, po czym został przydzielony do batalionu sanitarnego i objął funkcję medyka na oddziale wenerycznym w Szpitalu Załogi w Wilnie. Następnie objął funkcję dowódcy oddziału uzupełnień i taboru kompanii zapasowej sanitarnej nr III. Później został odkomenderowany na studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. 14 października 1920 jako student medycyny został mianowany z dniem 1 października 1920 podporucznikiem sanitarnym, zaliczony do Rezerwy armii i powołany do czynnej służby na czas wojny aż do demobilizacji. W 1922 został awansowany na stopień porucznika sanitarnego, a w 1924 na porucznika podlekarza.