Podczas studiów pełnił funkcje: zastępcy naczelnego lekarza 43 pułku piechoty w 1922, młodszego lekarza 14 pułku ułanów w 1923, w 1925 4 pułku ułanów i 17 pułku piechoty oraz w 1926 5 pułku strzelców podhalańskich. W 1924 uczestniczył w 8-tygodniowym kursie aplikacyjnym w Wojskowej Szkole Sanitarnej w Warszawie.
27 czerwca 1927 uzyskał dyplom doktora wszech nauk lekarskich. 6 sierpnia 1927 został przeniesiony w korpusie oficerów sanitarnych z grupy podlekarzy do grupy lekarzy. Po uzyskaniu dyplomu lekarza został przydzielony do 6 batalionu sanitarnego we Lwowie, gdzie objął funkcję instruktora ratownictwa gazowego. W kwietniu 1929 został skierowany na 12-miesięczny kurs z ratownictwa i lecznictwa zagazowanych w Wojskowym Instytucie Przeciwgazowym w Warszawie. W 1930 został awansowany na stopień kapitanaMSWojsk, Dziennik Personalny R. 11 nr 5 (20/02/1930), s. 67.. Po ukończeniu kursu został przeniesiony do tego instytutu na stanowisko eksperymentatora działu III. Jego praca w Instytucie była bardzo pozytywnie oceniania przez przełożonych.