Miedziane monety jednocentowe nie zdobyły popularności wśród mieszkańców Stanów Zjednoczonych, aż do Wojny Secesyjnej. Były używane jedynie w dużych miastach Wschodniego Wybrzeża. Na wsiach przyjmowano tylko srebrne monety. Jednakże główną przeszkodą była niepopularność systemu dziesiątkowego. W obiegu były hiszpańskie i latynoamerykańskie monety dzielące dolara na 1/2 – 50 centów, 1/4 – 25 centów, 1/8 – 12½ centa, 1/16 – 6 ¼ centa i 1/32 – 3⅛ centa. W północnych częściach państwa używano powszechnie monet brytyjskich (szylingów, pensów i farthingów) według różnych przeliczników na części dolara i podawano w nich ceny.
W 1857 roku Kongres zatwierdził ustawę wprowadzającą nową monetę jednocentową tzw. małego centa (ang. small cent) wykonanego z 12% niklu i 88% miedzi. Tym samym zaniechano produkcji dużego centa i półcentówki. Jako pierwszy z małych centów pojawił się Flying Eagle cent o średnicy 19 mm. Taki rozmiar centówek jest utrzymywany do dziś.
Przez całą produkcję wielokrotnie zmieniano średnice i wygląd monety.