thumb|Butelka apteczna na wodę laurowiśniową z początku XX wieku Woda wawrzynowiśniowa (synonimy woda laurowiśniowa lub woda laurowa) w języku łacińskim Aqua laurocerasi – bezbarwna lub lekko żółta ciecz o charakterystycznym zapachu gorzkich migdałów otrzymywana przez destylację liści krzewu laurowiśni wschodniej, zawierająca 0,1% cyjanowodoru; dawniej używana w leczeniu astmy, kaszlu i dyspepsji oraz jako środek aromatyzujący.
Lecznictwo W celach leczniczych stosowano wodę laurową zawierającą 0,1% roztwór wodny cyjanowodoru jako środek pobudzający ośrodek oddechowy, który dodatkowo działał także antyseptycznie, przeciwkaszlowo i przeciwskurczowo. Wodę laurowiśniową podawano doustnie w dawkach jednorazowych do 2 gramów. Dawka dzienna wynosiła do 6 gramów. Woda wawrzynowiśnowa wymagała precyzyjnego dawkowania, aby nie została przekroczona dawka toksyczna cyjanowodoru. Zatrucie prowadziło do utraty przytomności. Dochodziło do porażenia ośrodka oddechowego, czynności serca i uduszenia organizmu na poziomie komórkowym ze względu na uniemożliwienie wykorzystania tlenu przez komórki. W zależności od stężenia zgon był szybki lub następował po upływie kilku lub kilkunastu minut. Wodę laurowiśniową stosowano także w preparatach do użytku zewnętrznego, np.