Kiałka był jednym z pracowników wykonujących podróbki i kierownikiem całej pracowni do lutego 1942. W pierwszych miesiącach 1942 został adiutantem dowódcy Okręgu Wilno AK Aleksandra Krzyżanowskiego. W tym samym roku został mianowany podporucznikiem czasu wojny. W okręgu pełnił różne funkcje, m.in. kierował działem łączności, finansowym (1941–V 1944) i kwatermistrzostwa (1942, 1943). Zainicjował powstanie grupy łączniczek "Kozy". Organizował na terenie okręgu Akcję N, uczestniczył też w akcjach bojowych. Wziął udział w walkach w Wilnie w ramach operacji „Ostra Brama”, odnosząc ranę. Po wyzdrowieniu dalej uczestniczył w ruchu niepodległościowym, w efekcie czego NKWD aresztowało go w styczniu 1945. Otrzymał wyrok 15 lat więzienia i został wysłany do łagru w Workucie, gdzie spędził prawie 12 lat.
8 grudnia 1956 wrócił do Polski i zamieszkał we Wrocławiu, wystąpił z zakonu i podjął pracę w miejscowej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie był nauczycielem sztukatorstwa. Jednocześnie zaczął gromadzić materiały z dziejów wileńskiej AK. W tym celu zbierał relacje, wspomnienia i wszelkie dokumenty od członków organizacji. Tak uzyskane archiwalia trafiły po jego śmierci do Ossolineum i są ważnym źródłem badań naukowych dziejów AK na Wileńszczyźnie i Nowogródczyźnie.