Aliancka interwencja w rosyjskiej wojnie domowej – seria wielonarodowych ekspedycji wojskowych na terytorium byłego Imperium Rosyjskiego, które rozpoczęły się w 1918 roku. Początkowym impulsem do podjęcia interwencji była potrzeba zabezpieczenia zapasów i materiałów wojennych rozpadającej się armii carskiej przed wpadnięciem w ręce wojsk niemieckich, zwłaszcza po podpisaniu przez bolszewików traktatu brzeskiego kończącego walki na froncie wschodnim I wojny światowej, a także ratowanie oddziałów alianckich, które utknęły w Rosji po rewolucji październikowej w 1917 roku. Po zawieszeniu broni z 11 listopada 1918 roku plan aliantów zmienił się na wsparcie Białych w rosyjskiej wojnie domowej. Po zwycięstwie bolszewików wojska ententy wycofały się z Rosji do 1925 roku.
Wojska alianckie operowały w Archangielsku ( w latach 1918–1919) i we Władywostoku (w ramach interwencji syberyjskiej w latach 1918–1922). Brytyjczycy (1918–1919) oraz na Kaukazie (1917–1919). Natomiast dowodzone przez Francję siły alianckie prowadziły (1918–1919).