W lipcu 1928 roku pierwszy z prototypów rozpoczął próby w Związku Radzieckim. Loty testowe prowadzili piloci I. F. Kozłow i W. O. Pissarenko. 20 lipca 1928 roku, w trakcie próby korkociągu, utracono jeden z prototypów ale pilot Pissarenko zdołał uratować się na spadochronie. W celu wyjaśnienia katastrofy, Heinkel wysłał Rosji swojego pilota testowego Stephana von Prondzynskiego. Prondzynski odkrył, iż radzieccy piloci nie zapoznali się z całością dokumentów samolotu. Część instrukcji obsługi nie została przetłumaczona z języka niemieckiego. 14 sierpnia 1928 roku Prondzynski rozpoczął testy drugiego dostępnego prototypu. Tym niemniej wypadek spowodował, iż strona radziecka zażądała wprowadzenia w konstrukcji samolotu niezbędnych modyfikacji, które poprawiłyby jego właściwości pilotażowe. W styczniu 1929 roku do Niemiec udała się sowiecka delegacja pod przewodnictwem Jakowa Ałksnisa. Niemiecka wytwórnia dokonała niezbędnych modyfikacji. Wybudowano kolejne dwa prototypy, które otrzymały oznaczenie Heinkel HD 43a i numery seryjne W.Nr. 326 i 327. Maszyny oblatano latem 1929 roku a pod koniec tego samego roku obydwa samoloty trafiły do Związku Radzieckiego gdzie w styczniu 1930 rozpoczęto ich testy w locie. Po ich zakończeniu okazało się, że HD 43 ma gorsze właściwości pilotażowe i osiągi niż HD 37.