1 września harcerze zostali zwolnieni ze służby, jednak zdecydowali się pozostać w pułku jako żołnierze ochotnicy.

Około 25 września 1939 roku, na stacji kolejowej pod Tarnopolem, wraz z bratem Aleksandrem napotkali brata swojej matki – kapitana piechoty Jana Kosiatego, będącego wówczas sowieckim jeńcem. Odrzucił on ich propozycję pomocy w ucieczce.

W listopadzie 1939 roku, wraz z bratem Aleksandrem, nielegalnie przekroczył granicę ZSRR, by wrócić do Nowego Sącza, znajdującego się w strefie niemieckiej okupacji. Po latach wspominał miasto obwieszone swastykami, stukot ciężkich, podkutych butów, przemarsze oddziałów Wehrmachtu, a także represje, aresztowania, egzekucje i osierocone dzieci.

Działalność konspiracyjna, pobyt w obozach koncentracyjnych 3 stycznia 1940 roku na ul. Jagiellońskiej w Nowym Sączu spotkał swojego kolegę z harcerstwa, Ludwika Kowalskiego, zaangażowanego w konspiracyjną Polską Organizację Białego Orła „Resurectio” (POBOR), która zajmowała się przerzutem Polaków na Węgry (za granicą tworzyły się polskie armie), kolportowaniem ulotek. Myślano o szkoleniach wojskowych w celu podjęcia przyszłej walki zbrojnej.