Film ukończono w sześć miesięcy.
Sugii, w tamtym czasie znany był z publikowania kolejnych dzieł literackich. Z tego powodu początkowo w jego otoczeniu pojawiały się głosy, że „to do niepodobne do niebo”. Sam jednak zaznaczył, że skoro w studiu Mushi Production reżyserował takie tytuły jak Dororo (1966) czy Gokū no Daibōken (1967), to sięganie po kino akcji wcale nie było dla niego czymś wyjątkowym. Mając na uwadze fakt, że pierwowzorem była gra komputerowa, podkreślał, że zależało mu na poważnym potraktowaniu materiału, a jednocześnie na nadaniu całości suchego, „bez sentymentów” charakteru – na wzór beznarodowych filmów akcji studia Nikkatsu, które po wyjściu z kina można było bez żalu zapomnieć.
Sugii mówił też, że biorąc pod uwagę szeroką grupę odbiorców Street Fightera II, starał się stworzyć dzieło rozrywkowe, które przemówi do wielu pokoleń. Wspominał również, że podczas pokazu próbnego członkowie ekipy reagowali entuzjastycznie i głośno wyrażali radość, co świadczyło o gorącej atmosferze, jaka towarzyszyła produkcji. Jako reżyser oceniał rezultat jako zbliżony do swojej wizji, nie miał większych zastrzeżeń, choć przyznał, że zabrakło możliwości nadania efektom specjalnym wyraźniejszego charakteru — i, jak sam zauważył, „rysownicy pewnie chcieliby zrobić trochę więcej”.