– japoński animowany film sztuk walki z 1994 roku w reżyserii Gisaburō Sugiiego na podst. bijatyki Street Fighter II.

Fabuła Japoński mistrz sztuk walki Ryu i tajlandzki mistrz boksu tajskiego Sagat toczą zaciętą walkę, która kończy się tym, że Ryu poważnie rani Sagata w klatkę piersiową. Wściekły Sagat rzuca się na Ryu, który pokonuje go za pomocą Hadoukena.

Kilka lat później, po zabójstwie brytyjskiego ministra sprawiedliwości przez Cammy White, agentki MI6, chińska agentka Interpolu Chun-Li sugeruje, że Cammy, nie pamiętająca trzech ostatnich lat życia, była kontrolowana umysłowo. Podejrzewa się o to enigmatyczny syndykat przestępczy Shadowlaw, który gromadził informacje o sprawnych fizycznie ludziach, by przerabiać ich na terrorystów. W obliczu coraz śmielszych działań Shadowlaw, Chun-Li proponuje połączenie sił z armią Stanów Zjednoczonych. Jednak major USAF Guile, zaskakująco odmawia współpracy, chcąc samodzielnie dopaść przywódcę Shadowlaw, M. Bisona.

W bazie Shadowlaw, Bisonowi jest prezentowany nowy model cyborga monitorującego. Jego zadaniem jest śledzenie najlepszych ulicznych wojowników i wysyłanie obrazów do głównego komputera poprzez komunikację satelitarna. Na celowniku Bisona jest Ryu, którego nie można zlokalizować. Bison, wraz ze swoim personelem bojowym pod jego rozkazami – amerykańskim pięściarzem Balrogiem, hiszpańskim matadorem Vegą i Sagatem, rozkazuje ogólnoświatowe polowanie na Ryu, zdeterminowany, aby wprowadzić go do swojej organizacji. Ryu, który podróżuje po świecie w poszukiwaniu godnych rywali, takich jak hongkoński aktor filmów akcji Fei Long, indyjski fakir Dhalsim i japoński sumoka Honda, pozostaje niezauważony ze względu na stłumioną swoją qi.

W Seattle przyjaciel Ryu, Amerykanin Ken Masters, jest śledzony przez jednego z cyborgów podczas ulicznej walki z rdzennym Amerykaninem T. Hawkiem. Umiejętności waleczne Kena przyciągają uwagę Shadowlaw. Czołowy naukowiec Shadowlaw, Sanoh, informuje, że Ryu i Ken trenowali wspólnie przez 10 lat w Japonii. Bison decyduje pozyskać Kena. Tymczasem Chun-Li odkrywa, że Guile pragnie zemsty na Bisonie za śmierć swojego najlepszego przyjaciela Charliego. Chun-Li mówi mu, że Bison zabił jej ojca lata wcześniej i ona również pragnie zemsty, ale wie, że jej obowiązek jest najważniejszy. Wobec tego Guile decyduje się na sojusz. W Los Angeles oboje ostrzegają muzyka i byłego kickboxera Dee Jaya przed cyborgami Shadowlaw, który ma jego dane.

W Las Vegas Balrog, nadzorujący przemyt narkotyków dla Shadowlaw ogląda walkę rosyjskiego wrestlera Zangiefa i brazylijskiego dzikusa Blanki. Do Stanów Zjednoczonych przybywa również Vega wysłany przez M. Bisona celem zabicia Chun-Li. Vega atakuje Chun-Li w jej nowojorskim mieszkaniu, ale udaje jej się go pokonać w walce, sama jednak odnosi poważne obrażenia i w ostatniej chwili ratuje ją Guile. Interpol otrzymuje informacje o Ryu i Kenie. Nad jeziorem Washington, Bison przy pomocy psychicznej mocy Psycho Power przechwytuje Kena wracającego z spotkania z jego narzeczoną Elizą. Dowiedziawszy się o tym Guile, konsultuje się z Interpolem, który ustalił aktualny pobyt Ryu na pograniczu laotańsko-tajlandzkim, jak i zlokalizował główna bazę Shadowlaw przy granicy z Kambodżą.

Guile leci do Tajlandii, by ostrzec Ryu wspólnie trenującego z Hondą. Konfrontują się z nimi także M. Bison, Balrog i poddany praniu mózgu Ken. Dochodzi do bitwy. Honda i Balrog w walce spadają z przepaści, a Bison dotkliwie bije Guile’a i daruje mu życie jako zniewagę. Ryu początkowo odmawia walki z Kenem, w jej trakcie Kenowi wspomnienia z przeszłości pozwalają uwolnić się spod kontroli Bisona. Wściekły Bison wyładowuje swoją moc na Kenie, po czym zwraca uwagę na Ryu, który walczy z nim z bardzo marnym skutkiem. Ken wykorzystuje nauki qi swojego mistrza, aby uzdrowić swoje ciało i dołącza do walki. Ryu i Ken wspólnie pokonują Bisona, najwyraźniej go niszcząc. Honda i pokonany przez niego Balrog przeżyli i ten pierwszy ratuje Guile’a.

Wkrótce potem amerykańskie wojsko i Interpol niszczy wejście do główne bazy Bisona, kładąc kres Shadowlaw. Chun-Li wraca do zdrowia i spotyka się z Guile’em w szpitalu, informując go, że ich misja zakończyła się sukcesem. Gdzie indziej Ryu i Ken ponownie się rozstają, a Ryu rozpoczyna swoją podróż od nowa. Atakuje go ciężarówka, której kierowcą okazuje się Bison, który przeżył bitwę. Ryu skacze w kierunku ciężarówki, by ponownie walczyć z Bisonem.

Obsada głosowa Kojirō Shimizu – Ryu Kenji Haga – Ken Masters Miki Fujitani – Chun-Li Masane Tsukayama – mjr USAF Guile Takeshi Kusaka – M. Bison Chikao Ōtsuka – Senoh Shigezō Sasaoka – Sagat Jōji Nakata – Balrog Kaneto Shiozawa – Vega Yōko Sasaki – Cammy White Daisuke Gōri – E. Honda Masakatsu Funaki – Fei Long Yukimasa Kishino – Dhalsim Ginzō Matsuo – Dee Jay Shōzō Iizuka – T. Hawk Unshō Ishizuka – Blanka Tetsuo Kanao – Zangief Hiromi Tsuru – Eliza Hideyo Amamoto – sensei Ryu i Kena

Źródło:

Produkcja Film został oficjalnie zapowiedziany przez Capcom podczas turnieju Street Fighter II Turbo, który odbył się w Ryōgoku Kokugikan 19 sierpnia 1993 roku. Capcom wyprodukował film przy budżecie wynoszącym 6 milionów dolarów. Sceny walk zostały choreograficznie opracowane przez założyciela K-1, Kazuyoshiego Ishiiego, i szwajcarskiego zawodowego karatekę Andy’ego Huga.

Początkowo reżyserem miał zostać Masashi Ikeda, ale trzy miesiące po rozpoczęciu prac nagle zrezygnował z pracy i został zastąpiony przez Gisaburō Sugiiego. Sugii zebrał trzykrotnie większą liczbę pracowników, podzielił ich na trzy grupy i kontynuował produkcję, tworząc trzy 30-minutowe segmenty w ciągu sześciu miesięcy i łącząc je w jeden 90-minutowy film. Film ukończono w sześć miesięcy.

Sugii, w tamtym czasie znany był z publikowania kolejnych dzieł literackich. Z tego powodu początkowo w jego otoczeniu pojawiały się głosy, że „to do niepodobne do niebo”. Sam jednak zaznaczył, że skoro w studiu Mushi Production reżyserował takie tytuły jak Dororo (1966) czy Gokū no Daibōken (1967), to sięganie po kino akcji wcale nie było dla niego czymś wyjątkowym. Mając na uwadze fakt, że pierwowzorem była gra komputerowa, podkreślał, że zależało mu na poważnym potraktowaniu materiału, a jednocześnie na nadaniu całości suchego, „bez sentymentów” charakteru – na wzór beznarodowych filmów akcji studia Nikkatsu, które po wyjściu z kina można było bez żalu zapomnieć.

Sugii mówił też, że biorąc pod uwagę szeroką grupę odbiorców Street Fightera II, starał się stworzyć dzieło rozrywkowe, które przemówi do wielu pokoleń. Wspominał również, że podczas pokazu próbnego członkowie ekipy reagowali entuzjastycznie i głośno wyrażali radość, co świadczyło o gorącej atmosferze, jaka towarzyszyła produkcji. Jako reżyser oceniał rezultat jako zbliżony do swojej wizji, nie miał większych zastrzeżeń, choć przyznał, że zabrakło możliwości nadania efektom specjalnym wyraźniejszego charakteru — i, jak sam zauważył, „rysownicy pewnie chcieliby zrobić trochę więcej”. Dodał też, że przy okazji wydania filmu na nośnikach domowych poprosił o to, by „pozostawiono w nim atmosferę miniaturowej wersji filmu kinowego”, tak aby nawet podczas oglądania w domu widz miał poczucie uczestnictwa w seansie kinowym.

Ścieżka dźwiękowa

W 1994 roku Sony Records wydało w Japonii dwa albumy ze ścieżką dźwiękową: Street Fighter II Movie Original Soundtrack, zawierającą utwory muzyczne skomponowane przez Yuji Toriyamę oraz piosenki Ryōko Shinohary, Big Life’a i Alph Lyli, oraz Street Fighter II Movie Soundtrack Vol. 2: Original Score Album zawierający dodatkowe ścieżki dźwiękowe skomponowane przez Yūji Toriyamę oraz remiks Q Sound utworu „Itoshisa to Setsunasa to Kokoro Zuyosa to”, który wykorzystano podczas walki Dramatic Battle pomiędzy Ryu i Kenem a M. Bisonem w japońskiej wersji gry Street Fighter Alpha (1995) na automaty.

Odbiór Uliczny wojownik II zarobił ponad 16 mln dolarów, stając się jednym z pięciu najbardziej dochodowych filmów w Japonii w 1994 roku. Przychód w Japonii wyniósł 700 mln jenów.

W Stanach Zjednoczonych sprzedaż wersji na nośnikach wideo osiągnęła blisko 500 tys. egzemplarzy w dwóch wersjach – bez ograniczeń wiekowych i z oznaczeniem PG-13. Jedna z tych wersji sprzedała się w Stanach Zjednoczonych w nakładzie 200 tys. egzemplarzy.

Uliczny wojownik II został bardzo dobrze przyjęty przez fanów gier i jest powszechnie uznawany za znacznie lepsza ekranizację Street Fighter II od aktorskiego filmu Uliczny wojownik, który ukazał się pod koniec tego samego roku. Sam Sugii podsumował: „To film, który mały chłopiec może z dumą objaśniać rodzicom – film, którym dziecko może się pochwalić. Dlatego cieszę się, że go zrobiłem” – oceniając swój udział w produkcji w sposób zdecydowanie pozytywny.

Film posłużył jako podstawa dla gry Street Fighter Alpha. Wiele elementów i projektów postaci zostało włączonych do przyszłych gier z serii (w szczególności podserii Street Fighter Alpha). Finałowa walka z filmu została luźno zaadaptowana w historii Ryu w Street Fighter Alpha 3 (1998), gdzie sub-bossem Ryu jest zniewolony umysłowo Ken, którego musi pokonać przed stawieniem czoła Bisonowi.

Inne utwory Gry komputerowe Capcom wyprodukował i wydał grę z gatunku bijatyka w formie filmu interaktywnego adaptującą film, zatytułowaną Street Fighter II Movie. Gra została wydana wyłącznie w Japonii na konsolę PlayStation (1995) i Sega Saturn (1996). Chociaż gra nie została wydana w Ameryce Północnej, została zaprezentowana na targach Electronic Entertainment Expo w 1995 roku pod tytułem Street Fighter II: The Interactive Movie. Zapowiedziano również wersję na konsolę 3DO Interactive Multiplayer, ale nigdy nie została wydana. Gra składa się z materiału z filmu zmieszanego z nowym materiałem animowanym przez Group TAC stworzonym specjalnie dla gry, w tym wideo otwierające.

Komiksy Mangową adaptację filmu stworzył Takayuki Sakai, a komiks ukazał się w miesięczniku CoroCoro Comic w 1994 roku, a następnie został wznowiony w jednym wydaniu zbiorczym tankōbon. Anglojęzyczne tłumaczenie tej mangi zostało wydane przez Viz Communications jako sześcioczęściowy komiks, wydawany co miesiąc od sierpnia 1995 do lutego 1996 roku.

Kontynuacje i spin offy Od kwietnia do połowy maja 1995 roku w prefekturze Nara odbyła się wystawa poświęcona Fujiwarze, uważanej za pierwszą stolicę Japonii. Capcom, partner wydarzenia, stworzył 20-minutowy animowany dokument Street Fighter II: Yomigaeru Fujiwara-kyō z udziałem Ryu, Kena, Chun-Li i Hondy. Film był dostępny wyłącznie na kasetach VHS i sprzedawany wyłącznie na miejscu. Film utrzymany jest w podobnym stylu artystycznym co Uliczny wojownik II. Animację wykonało studio animacji Pierrot. W 2009 roku Street Fighter II: Yomigaeru Fujiwara-kyō został wydany komercyjnie na DVD z okazji 15. rocznicy Ulicznego wojownika II.

Sukces Ulicznego wojownika II doprowadził również do powstania serialu telewizyjnego Street Fighter II V (1994) oraz kolejnego filmu animowanego Street Fighter Alpha: The Animation (2000). Chociaż żaden z nich nie rozgrywa się w tym samym kontinuum co film, w angielskiej wersji językowej produkcji Animaze pojawiło się kilku aktorów powtarzających swoje role z filmu.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Japońskie filmy z 1994 roku Kategoria:Japońskie filmy animowane Kategoria:Japońskie filmy akcji Kategoria:Strony z nieprzejrzanymi tłumaczeniami