Məmməd Həsən Hacınski przewodniczył Tymczasowemu Komitetowi Wykonawczemu MNC, a Məhəmməd Əmin Rəsulzadə, Əlimərdan bəy Topçubaşov, Fətəli xan Xoyski i inni ważni politycy znaleźli się wśród 44 delegatów azerbejdżańskich do Sejmu. Tymczasem Armeńska Federacja Rewolucyjna, założona w Tbilisi, utworzyła 27-osobową delegację ormiańską do Sejmu. Przywódca Rady Bakijskiej, Szaumian, utrzymywał kontakty z dasznakami i postrzegał ich jako źródło wsparcia dla eliminacji wpływów Musawatu w Baku.

thumb|left|Stepan Szaumian, przywódca Rady, a później Komuny Bakijskiej Po rewolucji październikowej armia rosyjska rozpadła się, a jej jednostki masowo uciekały z linii frontu, często nękając miejscową ludność. Zaniepokojony sytuacją Sejm powołał Wojskową Radę Narodowości z przedstawicielami Ormian, Azerów i Gruzinów, która dysponowała własnym wojskiem. Kiedy w styczniu 1918 roku duża grupa żołnierzy rosyjskich wycofała się z linii frontu rosyjsko-osmańskiego, przewodniczący rady, gruziński mienszewik Noe Ramiszwili, nakazał ich rozbrojenie. Żołnierze rosyjscy zostali zatrzymani w pobliżu stacji Szamchor i – po odmowie poddania się – zaatakowani przez bandy azerskie, co przeszło do historii jako masakra szamchorska.