Zwycięstwo rebeliantów w hiszpańskim Maroku było niemal pewne. 30-tysięczna Armia Afryki stanowiła ówczesną elitę armii hiszpańskiej. Wielu jej żołnierzy służyło jako najemnicy, a zdecydowana większość oficerów poparła sprawę rebeliantów. Regulares, czyli żołnierze rekrutowani z lokalnych plemion, byli w przeważającej mierze muzułmanami i powiedziano im, że Republika pragnie obalić Allaha. Plan przewrotu w Maroku został odkryty przez rząd 17 lipca, co skłoniło spiskowców do jego natychmiastowego wdrożenia. Do wyznaczonego czasu hiszpańskie Maroko zostało już zabezpieczone, ponieważ legioniści wkroczyli na tereny robotnicze i rozstrzelali działaczy związkowych. Dowódca armii we wschodnim Maroku, gen. Manuel Romerales, i inni wysocy rangą oficerowie lojalni wobec Republiki zostali straceni. Napotkano niewielki opór; łącznie rebelianci zastrzelili 189 osób. Goded i Franco natychmiast przejęli kontrolę nad wyspami, na których stacjonowali. Ostrzeżeni o zbliżającym się zamachu stanu, lewicowcy zabarykadowali drogi na Wyspach Kanaryjskich 17 lipca, ale Franco uniknął schwytania, płynąc holownikiem na lotnisko.