Jean Maria Josephus baron Van Houtte (ur. 17 marca 1907 w Gandawie, zm. 23 maja 1991 w Brukseli) – belgijski (flamandzki) prawnik, nauczyciel akademicki, adwokat i polityk. Senator (1949–1968) oraz dwukrotny minister finansów. W latach 1952–1954 premier Belgii. Członek (PSC-CVP).
Życiorys
Młodość, wykształcenie i kariera naukowa Był synem profesora historii (1872–1948). Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Gandawskim i w 1928 uzyskał tam doktorat. W tym samym roku został wpisany na listę adwokatów i przebywał na stypendium w Haskiej Akademii Prawa Międzynarodowego. W 1929 odbył praktykę w Sekretariacie Ligi Narodów w Genewie, po czym w latach 1929–1930 studiował w Wolnej Szkole Nauk Politycznych w Paryżu. W latach 1931–1937 pracował jako wykładowca na Uniwersytecie w Liège (początkowo jako docent, zaś od 1936 na stanowisku profesora nadzwyczajnego). Prowadził wówczas zajęcia z prawa karnego oraz notarialnego. W 1937 rozpoczął pracę na Wydziale Prawa i Kryminologii Uniwersytetu Gandawskiego, jako wykładowca prawa cywilnego i podatkowego. W 1946 otrzymał nominację na stanowisko profesora zwyczajnego. W latach 1956–1958 pełnił funkcję dziekana tego wydziału. W 1975 przeszedł na emeryturę.