W marcu 1942 roku populacja getta liczyła 2800 osób, w tym 550 uchodźców. W okresie od lipca 1941 do marca 1942 roku około 200 Żydów zmarło z głodu i tyfusu. Po likwidacji getta w Tłuszczu 27 maja 1942 roku, podczas której Żydzi zostali deportowani przez Radzymin do getta warszawskiego, niektórzy Żydzi z Tłuszcza znaleźli schronienie w getcie w Radzyminie. Latem 1942 roku około 100 mężczyzn wywieziono do obozu pracy w Izabelinie, gdzie musieli pracować katorżniczo po 10 godzin dziennie na torfowiskach.
Masowa deportacja z getta warszawskiego, która rozpoczęła się w lipcu 1942 roku, była początkiem systematycznej likwidacji wszystkich gett w okolicy. Wśród nielicznych gett, które przetrwały do września, znajdowały się getta w Radzyminie, Wołominie i Legionowie. Koniec społeczności żydowskiej w Radzyminie nastąpił 3 października, co zbiegło się ze świętem Simchat Tora, świętującym radość Tory. Wszyscy Żydzi zostali sprowadzeni na dworzec kolejowy. Kilku mężczyzn tańczyło ze zwojami Tory w sąsiedniej synagodze i, co dość niezwykłe, niemiecki oficer dowodzący pozwolił im kontynuować. Żydzi z Wołomina i Legionowa zostali sprowadzeni pieszo i furmankami do Radzymina w celu włączenia ich do deportacji do obozu zagłady w Treblince.