Konrad Łukasiński, także Łukasiński-Strzelczyk, ps. Szaleniec, Strzelczyk (ur. 15 kwietnia 1894 w Bolimowie, zm. po 20 października 1936) – polski działacz niepodległościowy i społeczny, inwalida wojenny, kawaler Orderu Virtuti Militari, pozbawiony stopnia porucznika piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 15 kwietnia 1894 w Bolimowie, w ówczesnym powiecie łowickim guberni warszawskiej, w rodzinie Józefa i Stanisławy z Domańskich. Został ochrzczony w Strzemieszycach. W 1914 ukończył średnią szkołę chemiczno-techniczną w Wilnie. Przed I wojną światową należał do Polskich Drużyn Strzeleckich.
We wrześniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 1 pułku piechoty. Został ranny w głowę w bitwie pod Konarami (16–23 maja 1915). Później został przeniesiony do 4 pułku piechoty. W czasie walk nad Styrem został ranny w nogę. Po rekonwalescencji kontynuował służbę w 4 pp. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został skierowany do pracy w Polskiej Organizacji Wojskowej, w charakterze instruktora w powiecie miechowskim, a później komendanta obwodu. Zagrożony aresztowaniem przez władze okupacyjne został przeniesiony do Radomia, gdzie objął dowództwo lotnych oddziałów destrukcyjnych. Kierował szeregiem akcji dywersyjnych, w tym wypadem na kasjera pod Suchedniowem, na pociąg pod Bąkowcem oraz kasę pod Lublinem.