Założycielami byli: Józef Dowbor-Muśnicki, Jan Wroczyński, Eugeniusz Rodziewicz i Zygmunt Łempicki. Statut Stowarzyszenia został zatwierdzony przez Ministra Spraw Wewnętrznych 4 kwietnia 1923.
Deklarowanymi celami Stowarzyszenia było:
Siedziba Stowarzyszenia mieściła się przy ul. Nowy Świat 40 w WarszawiePlacówka, R. 4, nr 4 (kwiecień 1936) = R. 21, s. 72.. Stowarzyszenie należało do Federacji Międzysojuszniczej Byłych Kombatantów (FIDAC), a także było częścią Legionu Rzeczypospolitej Polskiej„Szaniec” nr 2 z 15 stycznia 1928 r. s. 14–16.. Prowadziło Komitet Historyczny I Korpusu Polskiego, Komitet Wydawnictw, Materiałów i Druków o Korpusie, Komitet Samopomocowy oraz Archiwum Kapituły Krzyża I Korpusu PolskiegoDziennik Wileński, R.22, nr 22 (23 stycznia 1938), s. 6.. Organem prasowym Stowarzyszenia Dowborczyków była „Ilustracja Polska – Placówka”, wychodząca w latach 1919−1921 i 1927−1937.
Dzięki staraniom Stowarzyszenia Dowborczyków, 1 listopada 1930 w Warszawie przy Wybrzeżu Kościuszkowskim odsłonięto Pomnik Dowborczyków.
Z inicjatywy generała Dowbor-Muśnickiego i dzięki poparciu arcybiskupa polowego ks. Stanisława Galla, który był członkiem honorowym Stowarzyszenia, na cmentarzu Wojskowym na Powązkach wydzielono 300 kwater na cmentarz Dowborczyków. Stowarzyszenie prowadziło Komitet Opieki nad Cmentarzem Dowborczyków.