Członkowie organizacji angażowali się w działalność istniejącej w latach 1923-1927 Straży Narodowej. W 1926 Zarząd potępił napaść na posła narodowej demokracji Jerzego ZdziechowskiegoKurjer Poznański, R.21, nr 458 (4 października 1926), s. 4.. Pod koniec lat 30. Stowarzyszenie zbliżyło się politycznie do Stronnictwa Pracy. Dowborczycy startowali m.in. w listopadzie 1938 do Rady Miasta Warszawy z list Chrześcijańsko-Narodowego Bloku Pracy, wraz z kombatantami ze Związku Hallerczyków.

Członkowie, władze i struktura

Członkiem Stowarzyszenia mogli być jedynie Polacy z nieposzlakowaną opinią służbową i obywatelską, którzy byli żołnierzami I Korpusu Polskiego lub też osoby, które zostały przedstawione przez trzech członków Stowarzyszenia i zostały przyjęte przez Zarząd Centralny. Wyróżniano członkostwo rzeczywiste i honorowe. Członkiem honorowym mógł stać się człowiek zasłużony dla dobra narodu lub Stowarzyszenia. W 1926 Stowarzyszenie liczyło 8625 członków. W razie śmierci Dowborczyka Stowarzyszenie obejmowało opieką wdowę po nim i dzieci do osiągnięcia pełnoletniości