osadnictwo było w dużej mierze ograniczone do niżej położonych stref. Od Alp Julijskich po Morze Adriatyckie góry stale tracą na wysokości i rzadko osiągają 1000 metrów, jak w okolicach Gorycji. Obszar ten jest również słabo zaludniony i charakteryzuje się surowym klimatem z mroźnymi zimami oraz bardzo gorącymi i suchymi latami. Wokół doliny Isonzo, która przylega do włoskich podnóży Alp od południowego zachodu, rozciąga się skalisty krajobraz krasowy.
Topograficzne cechy obszaru frontowego miały konkretny wpływ na przebieg wojny. Skaliste podłoże utrudniało na przykład kopanie okopów, a skały krasowe w dolinie Isonzo okazały się dodatkowym zagrożeniem dla żołnierzy. Kiedy granaty wybuchły na skalistej powierzchni, fragmenty skruszonej skały działały jak dodatkowe odłamki.
Mobilizacja thumb|Kopanie okopów na froncie nad Isonzo przez żołnierzy austro-węgierskich Arcyksiążę Eugeniusz, który dowodził już wcześniej siłami na froncie bałkańskim, awansował 22 maja 1915 roku na stopień generała porucznika i objął naczelne dowództwo nad nowym frontem południowo-zachodnim. Wraz ze swoim szefem sztabu Alfredem Kraußem, 5 Armia została zreorganizowana i oddana pod dowództwo generała piechoty Svetozara Boroevicia von Bojny, który 27 maja przybył z frontu wschodniego.