mały|Bantam BRC-40 Lekki wojskowy pojazd użytkowy (ang. Military light utility vehicle) – nazwa używana w odniesieniu do kategorii najlżejszych pojazdów wojskowych. Pojazd najczęściej z napędem na cztery koła z definicji lżejszy niż inne wojskowe pojazdy, kompaktowy, z lekkim opancerzeniem lub bez opancerzenia, z krótkimi zwisami nadwozia zapewniającymi mobilność w każdym terenie i często przeznaczony dla około 4 pasażerów. Potocznie nazywany jeepem.

Historia Różne lekkie cywilne pojazdy były używane do służby wojskowej, począwszy od łatwo dostępnych samochodów, które zostały przemalowane na kolory wojskowe, po zaprojektowane specjalnie pojazdy taktyczne, które zostały opracowane specjalnie do zastosowań wojskowych. Wojskowe lekkie pojazdy użytkowe powstały w pierwszej połowie XX wieku, kiedy modernizacja armii oznaczała zastąpienie koni i innych zwierząt pociągowych samochodami, a także dla zwiększenia mobilności piechoty w celu uzyskania istotnej przewagi taktycznej. To kategoria pojazdów przeznaczonych głównie do transportu sprzętu lub żołnierzy, na krótkie i średnie dystanse. Lekkie pojazdy wojskowe są zazwyczaj wielofunkcyjne, używane do przewożenia żołnierzy, broni, zaopatrzenia, ewakuacji rannych żołnierzy i innych różnorodnych zadań.