Recepta ta zachowała się wklejona po wewnętrznej stronie okładki dzieła Euklidesa Elementy, wydanego w 1482 roku, a będącego niegdyś w posiadaniu Kopernika.
Pył kościelny thumb|Ślady zadrapań na murze refektarza Kells Priory w Irlandii W średniowieczu medycyna i lekarstwa stosowane obecnie nie istniały. Nie wiedziano jeszcze o występowaniu mikroorganizmów. Nie każdy mógł skorzystać z pomocy medyka. Uzdrawianie często było postrzegane w kategoriach religijnych. Chorzy poszukiwali sposobu na powrót do zdrowia. Kiedy czyjś stan uległ poprawie, to ludzie określali to jako cud, a okoliczni chorzy stosowali ten sam środek w nadziei na polepszenie stanu zdrowia lub wyzdrowienie.
W średniowieczu wierzono, że pył zdrapany z murów kościelnych był w stanie uleczyć wiele chorób, w tym plagi chorób zakaźnych. Uzdrawiające własności przypisywano też pyłowi zdrapanemu z nagrobków i ziemi z grobów pobożnych osób oraz proszkowi z mumii – Pulver mumiae.
Kamienny pył pozyskiwano nie tylko przez zdrapywanie, ale także „rzeźbienie” wzorów na murach świątyń. W tych celach ludzie wykorzystywali też posągi świętych.