Siostra Samuela w swoim zgromadzeniu zakonnym „znalazła obie rzeczy potrzebne człowiekowi do owocnej pracy: wolność czynu w ramach zwartej organizacji”. W 1910 za działalność charytatywną została odznaczona przez cesarza Franciszka Józefa I Medalem Elżbiety „Za zasługi pełne miłości i poświęcenia trudy”. W Krakowie była nazywana „opiekunką młodzieży”. Otrzymywała subwencje z Prezydium Rady Ministrów, od władz województwa krakowskiego, banków i Kapituły Katedralnej. W 1927 Polska Akademia Umiejętności przyznała jej nagrodę im. Jerzmanowskich w wysokości 1500 złotych. Statut i regulamin „Kuchni S. Samueli” zostały zatwierdzone w 1928 przez księcia arcybiskupa Adama Stefana Sapiehę. Z powodów zdrowotnych od 1929 s. Samuela nie zarządzała już kuchnią, a w 1932 przestała w niej pracować. Istnieją rozbieżności co do liczby wydanych przez kuchnię posiłków: ponad 2 miliony lub prawie 4 miliony; w 1935 żywiła dziennie 267 osób. W 1938 „Ilustrowany Kurier Codzienny” publikował darczyńców „na obiady dla uczniów s. Samueli”.
Zmarła 20 grudnia 1938 w Krakowie. Pogrzeb prowadził arcybiskup Adam Sapieha. Została pochowana w grobowcu zgromadzenia na Cmentarzu Rakowickim.