Obszar wokół Lwówka, który był kolonizowany, obejmował zalesiony teren w dolinie Bobru, będący pierwotnie granicznym lasem śląsko-łużyckim oraz ziemiami złotonośnymi, które prawdopodobnie były rozpoznane już na początku XIII wieku. Osadnictwo na tym terenie miało charakter planowy i zostało zainicjowane przez księcia Henryka Brodategohttps://hist.uni.wroc.pl/content/download/51461/265858/file/V.%20Rozw%C3%B3j%20%C5%9Bredniowiecznego%20osadnictwa%20w%20dawnych%20dystryktach%20lw%C3%B3weckim,%20gryfowskim%20i%20jeleniog%C3%B3rskim%20w%20%C5%9Bwietle%20przekaz%C3%B3w%20pisanych.pdf.
W 1310 roku dokument wspomina o Bartnikach jako o wiosce z funkcjonującym posterunkiem celnym. Książęta Śląska sprzedali wówczas dochody z ceł w Bartnikach wrocławskiej radzie. W XIV wieku wioska znajdowała się pod zarządem Heinke v. Redern, który posiadał także Gościszów i Nowy Ląd (Niwnice). W 1460 roku część dochodów z Bartnik trafiła do kościoła parafialnego dzięki sprzedaży przez braci Mathisa i Nickela Unruh.
W okresie renesansu, w 1547 roku, właścicielem Bartnik stał się Joachim v. Salaza, a w jego rękach wieś pozostawała przez całe XVI wiek.