Okres rozwoju W XVIII wieku wieś rozwijała się jako jedno z bardziej zorganizowanych osiedli w regionie. W 1765 roku katastralna wartość wioski wynosiła około 29 talarów, a miesięczne zobowiązania podatkowe dworu wynosiły 41 talarów i 2 grosze. Wieś liczyła 38 zagrodników, 13 ludzi wolnych oraz 96 chałupników i komorników. Zajmowali się oni głównie rolnictwem, ale także rzemiosłem. Bartniki w tym czasie znajdowały się w rękach hrabiego von Nostitza-Rhyneck z Nowego Lądu.
Okres zmian W 1825 roku Bartniki były już częścią dominium Nowego Lądu. W tym czasie wieś była dobrze rozwinięta pod względem infrastrukturalnym, posiadając pański dwór, 3 folwarki, kościoły katolicki i ewangelicki, a także szkoły zarówno katolicką, jak i ewangelicką. Istniały tu również młyny wodne, wiatrak, garbarnia oraz kamieniołom wapienia. W 1835 roku wieś liczyła 227 domów, 3 folwarki i 1423 mieszkańców.
W latach 1925 i 1927 Bartniki liczyły 997 mieszkańców, z czego około 45 osób mieszkało na folwarku. Wieś była znana z pszczelarstwa i sadownictwa, które stanowiły ważny element gospodarki.