W 1932 r. został przeniesiony do Lipowca, a w 1935 r. mianowany rektorem filii w Mszanie. Rok później, decyzją biskupa diecezji warszawsko-chełmskiej Dionizego, objął parafię prawosławną w Buśnie, liczącą ponad 2 tysiące wiernych. Tamtejsza społeczność prawosławna, głównie pochodzenia ukraińskiego, wzniosła własnym kosztem cerkiew i plebanię.

Posługa Włodzimierza Ochaba przypadała na okres burzenia cerkwi prawosławnych. W czerwcu 1938 r. miejscowy starosta hrubieszowski nakazał Ochabowi opuścić parafię i zakazał sprawowania nabożeństw. Mimo tego świątynia pozostawała otwarta jeszcze w lipcu 1938 r., a duchowny za dalsze prowadzenie posługi został ukarany grzywną w wysokości 400 zł.

W latach 1938–1939 Włodzimierz Ochab pełnił funkcję kapelana więziennego w Drohobyczu. W marcu 1939 roku złożył podanie o awans na kapelana wojskowego, jednak wybuch wojny pokrzyżował te plany. Po wkroczeniu Armii Czerwonej został aresztowany przez NKWD 13 października 1939 r. i osadzony w więzieniu w Szepetówce, a następnie w obozie w Ostaszkowie. W kwietniu 1940 r. przewieziono go do Kalinina (obecnie Twer), gdzie został rozstrzelany. Jego szczątki spoczywają w Miednoje.